forum index ~ schoffie's natuurfotografie forum ~
Johan van der Wielen
 
 HelpHelp   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   GebruikersgroepenGebruikersgroepen 
 ProfielProfiel   Log in om je privéberichten te bekijkenLog in om je privéberichten te bekijken   ~ Inloggen ~~ Inloggen ~ 

22 jan. 2010 ~ schoffie's grote vriend

 
Dit onderwerp is gesloten. Het plaatsen of bewerken van berichten is niet mogelijk.     forum index -> schoffie's column
Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp  
Auteur Bericht
schoffie
uw natuurgids


Geregistreerd op: 20-9-2007
Berichten: 10160
Woonplaats: in de bosjes...

BerichtGeplaatst: vr 22 jan, 2010 19:29    Onderwerp: 22 jan. 2010 ~ schoffie's grote vriend Reageer met quote

Er zijn van die dagen dat je leven van de n op de andere seconde een andere wending neemt. Dat je 's morgens wakker wordt met frisse moed en zin in de dag om 's avonds gebroken naar bed te gaan. Dat het leven van alle dag, wat al jaar en dag vanzelfsprekend is, ineens op z'n kop staat en niet zo vanzelfsprekend meer is. Vergankelijkheid wordt ineens met grote ernst en realiteit aan je getoond. Van die dagen die jaren later nog steeds op je netvlies staan gebrand, van die dagen die je hoopt zo min mogelijk in je leven te moeten meemaken...

En gisteren was zo'n dag...

Gisteren heb ik, zomaar en zonder enige aankondiging, van het ene op het andere uur, afscheid moeten nemen van mijn grote vriend en kameraad Arkos, onze Mechelse herder.

8 jaar geleden verhuisden wij van een studentenhuis naar een boerderij, anti-kraak bij een baron. In de middle-of-nowhere stond een vervallen boerderij met veel ruimte, nauwelijks verwarming, aan alle kanten lekkend, in het midden van het bos. En nog geen 3 weken nadat we erin getrokken waren kregen we van mijn beste vriend een hond cadeau. We mochten hem zelf uitzoeken en na niet al te lang zoeken vonden we in een asiel in Joure een Mechelse herder van 1,5jaar. Een probleemhond met al drie eigenaren achter de rug. Kon niet alleen zijn, kon niet met andere honden overweg maar oh zo lief voor mensen. Eenmaal gezien waren we verkocht en zijn we begonnen aan intensieve training. Sommige dingen konden we nog veranderen, hij werd veel rustiger, blafte weliswaar als we weggingen maar kon vervolgens prima alleen zijn en liet voor het eerst ook zijn bal los als je erom vroeg. Andere dingen waren niet meer te trainen, de omgang met andere honden bleef spannend en we hebben diverse vechtpartijen meegemaakt.

Arkos was bij ons huwelijk, ging mee op vakanties naar verweggistan en beleefde al onze gekke avonturen met ons mee. 8 jaar lang heeft hij al ons lief en leed meegemaakt, blafte bij hoogtij dagen en blafte bij verdriet. Heeft onze Husky pup mee op helpen voeden en waakte over onze kleine meid. Niet zomaar meer een hond maar een vast en belangrijk onderdeel van ons gezin. Vaste vriend, blije hond, speels en gretig en altijd klaar voor een aai en een knuffel.

Tot gisteren...

Gisterochtend nog heerlijk met hem gelopen en in de middag weinig gemerkt. Wel was hij al een paar dagen aan de dunne maar dat was hij wel vaker als hij iets geks gegeten had in het bos. 's Middags wilde Sandra met hem lopen maar hij wilde niet, hij was moe en verzetten nauwelijks een poot. Ik heb hem toen snel meegenomen naar de dierenarts en kon gelukkig nog terecht. Daar bleek hij onderkoeld en bleek. Hij was zo ziek als een hond, mat en moe. Veel vocht in de onderbuik wat na onderzoek bloed bleek te zijn. Een echo bracht een lever vol onregelmatigheden an het licht, kanker dus. En nog geen 45 minuten na dat ik hem bezorgd aantrof en meenam naar de dierenarts kreeg ik te horen dat hij waarschijnlijk de nacht niet mee zou halen.

Daar stond mijn kanjer, of eigenlijk lag hij. Met zijn kop in mijn schoot, alle karakter en stoerheid van een herder was verdwenen. Moe, mat en verzwakt. Die morgen nog vrolijk en tot voor deze avond nog blakend van energie. Weliswaar een oude man aan het worden met zijn 10 jaar maar nog steeds speels en vitaal. 2x een uur lopen per dag was hem zeker niet te veel. Maar nu was al die energie weg en staarde hij dof uit de ogen...

Toen het gezin bij de dierenarts compleet was met vrouw, kind en Vucho (onze Husky) hebben we het moeilijke besluit genomen afscheid van hem te moeten nemen... Ik kon het niet, bleef maar aaien en knuffelen, wilde hem niet achterlaten, kon geen afscheid nemen en wilde mijn vriend daar niet in eenzaamheid en kou bij de door hem weinig geliefde dierenarts laten. Maar ik kon hem ook niet zien sterven, wilde hem niet herinneren als een dode hond maar de hond die altijd met mij mee ging, met wie ik samen reen foto's maakte, die mij altijd begroette als ik een uur was weggeweest alsof ik de verloren zoon zelve was, die mij tot vervelens toe zijn bal in mijn schoot legde, die helemaal uit zijn dak ging elke keer als we gingen lopen, die alles begreep wat wij zeiden en tot aan het eind leergierig en actief was, die vrolijk en attent was naar kind, vriend en vijand...

Ik wil hem herinneren als mijn eigen grote Arkos...

Mijn vriend...


_________________
Naar boven
Bekijk gebruikersprofiel Stuur privébericht Bekijk de homepage
Berichten van afgelopen:   
Dit onderwerp is gesloten. Het plaatsen of bewerken van berichten is niet mogelijk.     forum index -> schoffie's column
Pagina 1 van 1